روح آدما رو بخرید حتی با یه کار کوچیک با یه کار خیر به نشانه ی حمایت مثل همیشه ۳ گل قرمز کامنت بزارید❤️🌹🌹🌹 و منتشر کنید🙏🏻 #عشق#انسانیت #خاطرات_کودکی #کارآفرین #کار_خیر #کودک#نوجوان#تعلق#علیرضا_نبی

. اگه دوست دارید#فرزندانتان را در برابر #آسیبهای_اجتماعی #واکسینه کنید: 🔰همیشه فرزندتان راباعنوانهای محترمانه وعاطفی صدا کنید 🔰حداقل روزی یکبار به فرزندت این جمله رابگو که "به وجودت افتخارمیکنم" 🔰به فرزندت بیشتر از یک مهمان احترام بگذار. 🔰به فرزندت اعتماد کن تا هرچه را تو دوست نداری، انجام ندهد 🔰اختلافات خود را با همسرت در روشهای تربیتیتان رفع کنید 🔰بیشتر برای فرزندت وحرف زدن با او وقت بگذار وکمتر از کودک زیر هفت سالت دورباش 🔰در حضور فرزند، رابطه ات با همسرت، عالی و دوستانه باشد. 🔰فرزندت را ازصمیم قلب دوست بدار و دوست داشتنت را ابراز کن و به او بگو 🔰ازسه سالگی به بعد کم کم مسئولیتهای فرزندت را به خودش واگذارکن 🔰اشتباهات فرزندت را ببخش و به او فرصت بازگشت و جبران بده 🔰هرروز باکودکت بازی کن. 🔰گاهی درمیان بازی بلندبلند بخندید. #فرزند_پروری #تربیت #عالیه_هیبتی #بیرجند

تا حالا بچه‌هایی رو دیدین که بچگی نمی‌کنن و زود بزرگ‌شون می‌کنن؟ یه نمونه آشکار، ویلیام جیمز سیدیسه. ‌‌مادر ویلیام، پزشک و پدرش روانشناس بود و معتقد بودن که مغز انسان رو هم مثل عضلات بدن می‌شه پرورش داد و تقویت کرد. واسه همین از همون روزهای اول تولدش، به شکل بی‌رحمانه و گسترده‌ای روزانه چندین ساعت شروع به یاد دادن حروف الفبا بهش کردن. ‌ ‌توی ۱۸ ماهگی می‌تونست نیویورک‌تایمز بخونه. به جای شعرها و قصه‌ها و بازی‌های کودکانه، بهش جغرافیا و هندسه و زبان یاد می‌دادن. تا سن ۸ سالگی ۸ تا زبان زنده یاد گرفت. توی همین سن بعضی وقت‌ها به طور ناگهانی و بدون دلیل می‌خندید و واکنش‌های عصبی از خودش نشون می‌داد. ‌ ‌توی ۱۱ سالگی وارد دانشگاه هاروارد شد. ۱۲ سالگی شروع به تدریس توی همون دانشگاه کرد. توی ۱۴ سالگی می‌تونست برای دانشمندان اون موقع درباره مفاهیم پیچیده علم مثل امکان زندگی در مریخ سخنرانی کنه. ‌کم‌کم فهمید بلد نیست با مردم ارتباط برقرار کنه و همه دارن ازش فرار می‌کنن. از پدر و مادرش به خاطر روش تربیتی‌شون متنفر و خودش رو گم و گور کرد تا اینکه سال ۱۹۴۴ توی یه مسافرخونه و در سن ۴۶ سالگی و در اوج فقر مالی به خاطر ذات‌الریه از دنیا رفت. ‌ این قدر از پدر و مادرش که زندگی و مغزش رو نابود کرده بودن، متنفر بود که حتی به ارثیه هنگفتی که براش باقی گذاشته بودن، دست نزد. خیلی از پدر و مادرهای امروز هم شاید نه به این شدت، ولی این‌جوری هستن. دوست دارن بچه‌شون نخبه و دانشمند بار بیاد؛ مخصوصاً اگه ببینن یه نیمچه استعدادی داره، بچه بدبخت رو می‌بندن به این کلاس‌های جمع و تفریق ذهنی و محاسبه با چرتکه و بچه رو از اون دنیای کودکانه‌ش محروم می‌کنن. ‌ بعضی پدر و مادرها هم آرزوهای برآورده نشده خودشون رو می‌خوان از طریق بچه‌هاشون برآورده کنن. مثلاً چون خودشون دوست داشتن ساز زدن یاد بگیرن و نتونستن، بچه‌شون رو بدون اینکه هیچ علاقه‌ای داشته باشه، می‌فرستن آموزشگاه موسیقی. چند وقت پیش یه دختر ۵ ساله رو تلویزیون نشون می‌داد که پدر و مادرش بهش شاهنامه یاد می‌دادن! آخه اون بچه از «خروش از خم چرخ چاچی بخاست» چی می‌فهمه؟! بذاریم بچه‌ها از بازی‌هاشون لذت ببرن و شاد باشن. وقت واسه رشد کردن و یاد گرفتن و دانشمند شدن و کارآفرین شدن و ثروت‌مند شدن‌شون زیاده. بذاریم بچه‌ها فقط بچگی کنن. با من موافقین؟ از این جور پدر و مادرها توی اطرافیان‌تون دارین؟ #ویلیام_جیمز_سایدیس#انتظار_بیش_از_حد_صدمه_زننده_هست #کودک#نوجوان#والدین_سختگیر #شاهنامه_خوانی #فرزند_پروری #تربیت_سالم #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

قدرت هیجانات کدام جملات را بیشتر در زندگی خود شنیده و کدوم ها را اصلا نشنیده یا خیلی کم شنیده اید؟ جملاتی که از والدین خود بیشتر شنیدین نشان دهنده" غالب بودن" آن هیجان در شماست. معمولا ما طوری جملات والدین خود را درونی می‌کنیم که پس از مدتی این جملات جزء وجود ما میشه. به جملات زیر دقت کنید: (هیجان شرم و خجالت) خجالت بکش شرم کن حیا کن زشته اینکارو نکن خجالت نمیکشی؟! این چه طرز نشستنه این چه طرز حرف زدنه این چه طرز لباس پوشیدنه؟! این چه طرز غذا خوردنه ؟ (اضطراب) دست نزن خراب میشه مراقب باش نیفتی از من دور نشو خطرناکه مراقب باش نسوزی مراقب باش دستتو نبری مراقب باش از دست نیافته بشکنه آروم غذا بخور خفه نشی مراقب باش...... (سرکوب خشم) صداتو بیار پایین ،دادن نزن مودب باش با بزرگترت درست صحبت کن عصبانی نشو جوابشو نده سکوت کن بداخلاقی نکن آروم باش تو دوباره قاطی کردی؟! خودتو کنترل کن (شادی) بخند خوشحال باش پاشو برقص بی حال نباش گوش کن چقدر جوک باحالیه ببین چقدر قشنگه کیف می کنی از این آهنگ لذت ببر خوش بگذره همیشه به خوشی (تحقیر) دهنتو ببند تو حرف نزن از جلوی چشمام دور شو حالم ازت بهم میخوره بمیر ،جهنم غلط کردی لیاقتشو نداری تو هیچی نمیشی دست و پا چلفتی، خنگ بی چشم و رو (تحسین و امنیت و پناه) تو عالی هستی ، آفرین کیف کردم از نقاشیت کارت درسته ماشالله ، احسنت بهت افتخار می کنم اشکال نداره ،فدای سرت غصه نخور ، درست میشه خودت مهمی ، من هستم نگران نباش بر اساس این جملات هیجان قالب درونی خود تون و فرزندتون کدومه؟ #قدرت_هبجانات#شادی#اضطراب#تحقیر#تحسین #شرم#آموزش_احساسات #کودک#نوجوان#خانواده#تربیت_کودک #فرزندپروری #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده

امد #بهار جان ها... #سال_۹۸ هم تموم شد یه ده روزی هست که دیگه با مراجع و مطب و دفتر خداحافظی کردم این چند سال اخیر همه ی وجودمو برای کارم گذاشتم یعنی آموزش ، درمان در حوزه کودکان و تلاش کردم هر روز بهتر از قبل باشم یاد همه ی آدم های نازنینی که به من اعتماد کردن تو ذهنم باقی میمونه من همشونو دوست دارم ، امیدوارم خودمم براشون دوست داشتنی باقی بمونم . این سالها با دعای خیلی از شما عزیزان موفق بودم اخرین چیزی که میخوام بگم برای پدر و مادرهاست. مراقب بچه هاتون باشید مراقبت،کنترل ومحدود کردن نیست مراقبت،نزدیک بودن به اونهاست چه از لحاظ ذهنی،چه روانی،چه کلامی،چه حمایتی،چه قاطعیت و چه رفتار... به جای گفتن نمیشه بگید بیا با هم فکر کنیم ببینیم چجوری میشه به جای نمیتونی بگید با تلاش قطعا میتونی.. قاطعیت رو بجای پرخاش یاد بگیریم و مسائل رو براشون با منطق توضیح بدیم گاهی بد نیست طعم محدودیت رو بچشند نه همیشه حد ومرز مشخص کردن رو بهشون یاد بدیم اجازه بدید حقشونو بگیرن حتی از شما ازشون به اندازه سن و عقل و احساسشون توقع داشته باشید و تو سالهای نوجوانی همدلشون باشید و کمک کنید جهت درست رو پیدا کنند و زیاد مطالعه کنید تا حرفه ای رفتار کنید باهاشون و وقتی بزرگ شدن حسرت نخورید که ای کاش زمان به عقب برمیگشت و میتونستم جبران کنم ... خلاصه مراقب کودکی کودکتون همه جوره باشید دوستتون دارم و براتون بهترینها رو ارزو میکنم موقع تحویل سال منو از دعای خیرتون بی نصیب نزارید🙏 #سال_۹۹ لطفا با #مردم_سرزمینم کمی مهربانتر باش...

نمی دانم وقتی غذایی که پیک موتوری رستوران برایتان می آورد سرد است، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی سوار تاکسی می شوید و می بینید کولر را روشن نکرده، چه می کنید. نمی‌دانم وقتی کتابی را می‌خرید و می‌بینید که جلد آن تا شده یا صفحه ای از آن کثیف است چه می کنید. نمی دانم وقتی از سوپرمارکت خرید می کنید و متوجه می شوید که یکی از اقلام، اشتباه ارسال شده چه می کنید. نمی دانم وقتی در کافی شاپ، کمی از چای در نعلبکی ریخته یا نانی که می آورند کمی مانده است، چه می کنید. من معمولا چیزی نمی گویم مگر این که مجبور شوم (مثلاً کفشی بخرم و کفش دیگری تحویلم شود که در آن جا هم تا حد امکان، ایراد را گردن می گیرم و مثلاً می‌گویم ظاهراً من در توضیح مشخصات کفش اشتباه کرده‌ام یا خوب بیان نکردم). قدیم ها چنین اخلاقی نداشتم. اما چند سال پیش، دوستی من را با مفهوم "مهمانی دنیا "آشنا کرد. و گفت: بعضی در دنیا، مثل صاحب خانه اند و برخی مثل مهمان. وقتی به عنوان مهمان جایی می‌رویم، توقعات کمتری داریم. به طعم غذا، کهنه بودن میوه، به رنگ در و دیوار، اعتراض نمی کنیم. انگار " پیچپذیرش" مان را چرخانده اند و روی سطح دیگری تنظیم کرده‌اند. در دنیا می‌توان دو جور زیست. مثل صاحبان دنیا و مثل مهمان های دنیا. یادم هست به او گفتم: اگر هیچ کس اعتراض نکند، هیچ چیز بهتر نمی شود. همه چیز بد می ماند. این نسخه ی تو، نسخه ی سقوط و قهقراست. اما او پاسخ داد: همیشه کسی هست که اعتراض کند. دنیا، صاحبان فراوان دارد. چیزی که کم است، مهمان است. نگاه طلبکارانه- حتی وقتی حق با توست- بر روی روش و منش تو تاثیر می‌گذارد و از تو انسان دیگر می سازد و تو از جمع "اقلیت مهمان "به " اکثریت صاحب خانه" می‌راند. دوستم دیگر بین ما نیست. از مهمانی دنیا رفته است. اما حرفش هنوز گوشه ذهنم مانده . دنیا، بازی بزرگی است که من، در چند صحنه از آن، مهمان هستم. همین و نه بیشتر. این روزها که اینجا و آنجا برخوردهای طلبکارانه را می بینم، با خودم می گویم شاید محروم شدن ما از بسیاری از حقوق طبیعی مان در عرصه های عمومی، ما را به سمت طلبکاری افراطی در قلمرو های خصوصی سوق داده باشد. شاید هم، چنین نباشد. نمی دانم. #عالیه_هیبتی_روانشناس_کودک_نوجوان_خانواده